Chhan chhana chhan aise chhanke

Hej! Mówię do Ciebie! Zadam Ci pytanie.. Jak wygląda dla Ciebie Ziemia? Ten Świat?
Rozejrzyj się. Co widzisz? Ja, pozwól, że spojrzę Ci przez ramię (na krótką chwilkę tylko; ot tak, rzucę okiem) widzę.. Pudełka.. Miliony, setki tysięcy pudełek.
Patrz na tą kobietę. Idzie wpatrzona przed siebie w lesie kartonów. Jej umysł, prawdziwe “ja” zamknięty jest w czterech ścianach. Jak myślisz - czego?
Albo na tego mężczyznę - tak śmiesznie się porusza. Buja na prawo i lewo. Uważasz, że w tym pudełku coś jest?

A Ty - no nie patrz tak na mnie - co widzisz na około? Podpowiem Ci - sześć ścian z betonu, cegły, kartonu. Nie przytłacza Cię to? Ci ludzie mieszkający nad Tobą, pod Tobą, obok.. No dobra, przesadzam. Ale.. Czy nie ogranicza Cię ta “przestrzeń”?

Posuń się. Muszę stanąć na krześle. Nie moja wina, że taka niska jestem. Widzisz? Dotykam sufitu palcami.. I jednocześnie podłogi. Rozumiesz teraz? Połóż dłoń na ścianie. Może być na tej. Drugą wyciągnij jak najdalej w bok. Dobra, stanę tutaj, przy niej.
Przejdź teraz na drugą stronę. Zrób to samo.
Albo weź kij od miotły i dotknij jej.
Dalej nie kojarzysz? Ile razy wyciągniesz obie ręce zanim dotrzesz od jednej do drugiej ściany? Zanim “obejmiesz” pokój? Co?

Bawimy się dalej? Czy to bez sensu dla Ciebie..? W sumie to bym się nawet nie zdziwiła.

Dobra, zmykam już.. Przecież nie będę podawała Ci wszystkiego na złotej tacy.

Pomyśl troszkę..

…………………!